2007
Erik Schmidt
Lokaal verkeer
...
In mezelf, spontaan of voorbereid, bij gedicht of muziek, of in wat ik de atheïstische
meditatie noem, zoek ik inderdaad - en vind ik soms - een diepte van de persoonlijkheid die
veel groter is dan het bewuste. Wat ik daar ontmoet is soms liefde, soms vrede, soms angst,
soms stilte, soms afschuw, soms walg - dikwijls geraas. Dit is uiteraard een innerlijkheid die
veel meer op het religieus leven dan op wetenschap of esthetica lijkt. Nog nooit echter heb ik
- zelfs al had ik soms de indruk iets anders en iets groters dan mezelf te voelen - de indruk
gehad God te ontmoeten, zoals gelovigen mij van hem spreken
... (L. Apostel)
intelligente verkeerslichten voor de wetstraat in Brussel leverden alvast hoopvolle resultaten op.
De simulatie toont aan dat om 0, 1, 2, 5, 6, 20, 21 en 23 uur de totale wachttijd voor
voertuigen daalt met ruim 60%. Om 10, 17 en 18 uur (spitsuur) liet de simulatie een
vermindering van 64% filetijd noteren. Om 7u was dat 47% en tussen 8 en 9u was dat
36,6%. De gemiddelde wachtrijen (aantal auto's) aan de lichten zijn ook opmerkelijk
minder lang (- 50% wat neerkomt op 25% minder reistijd).
Op reis door Zweden bezochten we het kerkje van Skallerud en zagen in het portaal bovenstaande voorwerpen hangen. Zonder onderstaande lectuur zou je er zonder meer van uitgaan dat het oude klepels betreft:
...
De Indianen van de krijgslustige stammen uit Brazilië doden hun invaliden en ouden van dagen; zij betuigen hun vriendschap door een einde te maken aan een leven dat niet meer wordt veraangenaamd door gevechten, feesten en dansen. Alle primitieve volken hebben aan de hunnen zulke bewijzen van aanhankelijkheid gegeven: de Massageten van de Kaspische Zee (Herodotus) even goed als de Wenden uit Duitsland en de Kelten uit Gallië. In de Zweedse kerken bewaarde men tot voor kort nog strijdkolven, familieknotsen genoemd, die er toe dienden de bloedverwanten te verlossen van de smarten van de ouderdom. Hoe ontaard zijn de hedendaagse proletariërs om geduldig de afschuwwekkende ellenden van de fabrieksarbeid te aanvaarden!
Het jaarlijkse bezoek aan dezelfde kunsttentoonsteling heeft iets ritueels, dat zeer mooi te verklaren valt aan de hand van Leo Apostels visie op atheïstische religiositeit:
...Apostel ziet spiritualiteit als een religieus, transcenderend verschijnsel, een zoektocht naar eenheid met het leven en de dingen..Immers, alles wat het leven eigenlijk de moeite waard maakt (gevoelens, kunsten in ‘t algemeen, poëzie, muziek…) is irrationeel, in die zin dat de oorsprong ervan gezocht moet worden in wat Freud het ‘es’ noemt, het onbewuste drift- en gevoelsleven dus. Dat alles kan naderhand uiteraard op een rationele (hetgeen niet hetzelfde is als rationalistische, dit laatste is totaal reductionistisch) manier verklaard worden, maar die verklaring kan nooit in de plaats treden van de initiële ervaring zelf...
Een kandidate op de Groen!-senaatslijst
verantwoordt met een zeer expliciet taalgebruik haar politiek engagement:
... Na een groot deel van haar leven 'in
een volslagen onbekommerde toestand'
te hebben doorgebracht, wil ze het nu anders aanpakken.
Maar 'heilig' is ze niet.
'Ik zondig ook.
En dan voel ik mij daar schuldig over.
Ik geloof dat we niet voldoende respect hebben voor de aarde....
... zo begrijp je natuurlijk dat er na vrijdag: visdag,
het nu hoogtijd wordt voor donderdag: spruitjesdag...
Morgen is het 1 mei
Vandaag zit hij
Op een bank te wachten
op de bus na een werkdag
ondertussen leest hij,
de armen in focushouding,
een gedicht van Ezra Pound
- toeval bestaat niet –
waarin hij Winston spontaan
vervangt door Blair:
O in Engeland zijn nu Blair ging
Nu er ruimte is voor wijfeling
En de bank weer van de natie is
En jarenlange speculaties
En labours fluctuaties
Alweer hun slag hebben thuisgehaald,
Kijken hoe ze glippen en glijden
Kijken hoe ze trachten te vermijden
Te zeggen waarop het staat
Een tijdje uit de toren kijken
Waar dode vliegen dik op het charter liggen
Dat vergeten, o helemaal vergeten is
(Uit de Pisaanse canto’s LXXX regel 705 tot 716 van E. Pound)
Sind denn dir nicht bekannt viele Lebendigen?
Geht auf Wahrem dein Fuß nicht, wie auf Teppichen?
Drum, mein Genius! tritt nur
Bar ins Leben, und sorge nicht!
Was geschiehet, es sei alles gelegen dir!
Sei zur Freude gereimt, oder was könnte denn
Dich beleidigen, Herz, was
Da begegnen, wohin du sollst?
Denn, seit Himmlischen gleich Menschen, ein einsam Wild,
Und die Himmlischen selbst führet, der Einkehr zu,
Der Gesang und der Fürsten
Chor, nach Arten, so waren auch
Wir, die Zungen des Volks, gerne bei Lebenden,
Wo sich vieles gesellt, freudig und jedem gleich,
Jedem offen; so ist ja
Unser Vater, des Himmels Gott,
Der den denkenden Tag Armen und Reichen gönnt,
Der, zur Wende der Zeit, uns, die Entschlafenden,
Aufgerichtet an goldnen
Gängelbanden, wie Kinder, hält.
Gut auch sind und geschickt einem zu etwas wir,
Wenn wir kommen, mit Kunst, und von den Himmlischen
Einen bringen. Doch selber
Bringen schickliche Hände wir.
The medium is the message,
maar heeft elk medium
wel een message?
25 beelden per seconde
elk beeld één gedachte
te snel om te beklijven
liever dan een foto
met 25 gedachten
inclusief reflecties
die bij je blijven.