Als je die hysterische menigten zag in Amerika n.a.v. het stopzetten van de nodeloze behandeling van de comapatiënte Terry Schiavo; als je die duizenden “schapen” in Rome ziet aanschuiven voor de glimp van een dode paus...
Dan is het tijd en noodzakelijk (!) om even de uitspraak van Denis Diderot in herinnering te brengen: “ De mens zal nooit vrij zijn totdat de laatste koning wordt gewurgd met de ingewanden van de laatste priester”.
Want waar iedereen hetzelfde denkt wordt twijfelen hoogst noodzakelijk.
7.4.05
6.4.05
Waarheen, waarvoor?
De logebroeder W. Beyssens flirtte met het VB,
De logebroeder S. Bracke schnabbelt bij het VB,
Of zoals Hans Lodeizen het verwoordde:
“Ik heb het belangrijkste besluit
Ooit door een mens gedaan, genomen:
een steen door de ruit te slaan
van mijn dromen.”
De logebroeder S. Bracke schnabbelt bij het VB,
Of zoals Hans Lodeizen het verwoordde:
“Ik heb het belangrijkste besluit
Ooit door een mens gedaan, genomen:
een steen door de ruit te slaan
van mijn dromen.”
5.4.05
Overvloed & Onbehagen.
Sociologen hebben aangetoond dat vanaf een bepaald welvaartspeil het welzijn niet meer toeneemt, integendeel: de nadelen van het marktdenken/marktprincipe wegen steeds zwaarder door. Alles lijkt te draaien rond werk hebben & houden en de daarmee gepaard gaande status en hoeveelheid geld dat kan besteed worden. Van alles leren we de prijs, maar zelden de waarde. Het dagelijkse leven in het teken van constante consumptie vernietigt het sociale weefsel en laat ons verweesd achter: gedesillusioneerd en met een grote portie onbehagen. Niet onbegrijpelijk dat op zo’n moment intellectuele luiheid zorgt voor racistische oprispingen: de zondebok is snel gevonden: de islam. Intellectuele luiheid die maakt dat racisten eigenlijk mensen zijn die nog geloven dat de zon rond de aarde draait; want elke dag zien ze toch zeker de zon zich verplaatsen van het oosten naar het westen...
De maand april is in Nederland de maand van de filosofie, dit jaar met als thema: Overvloed & Onbehagen. Meer info op www.maandvandefilosofie.nl en www.trouw.nl
De maand april is in Nederland de maand van de filosofie, dit jaar met als thema: Overvloed & Onbehagen. Meer info op www.maandvandefilosofie.nl en www.trouw.nl
4.4.05
Muggenziften.
,,Als je denkt dat je te klein bent om invloed uit te oefenen, dan heb je nog nooit met een mug in de kamer geslapen.'' Was getekend, Magda De Meyer, kamerlid voor SP.A, op haar webstek: www.magdademeyer.be.
Maar Magda vergeet dan wel het lot van de meeste muggen te vermelden: plat gemept door sterkere machten die enkel geïrriteerd geraken door dat gezoem. Misschien is Magda blind voor al die platgemepten ... in eigen rangen?
Maar Magda vergeet dan wel het lot van de meeste muggen te vermelden: plat gemept door sterkere machten die enkel geïrriteerd geraken door dat gezoem. Misschien is Magda blind voor al die platgemepten ... in eigen rangen?
Viva la muerta!
Als je tegen bent...
Tegen vrouwen met verantwoordelijkheid
Tegen verantwoord ouderschap
Tegen de medische wetenschap
Tegen de vrijheid van een eigen geweten
Tegen sociale rechtvaardigheid
Hoe dodelijker kan je denk- en leefwereld
Dan nog zijn opdat je eigen dood
Geen wereldnieuws zou zijn?
... een bedenking bij het overlijden
van een hoogbejaarde middeleeuwer
langdurig in leven gehouden door
de medische wetenschap van de 21ste eeuw.
Mathias Rutger
Tegen vrouwen met verantwoordelijkheid
Tegen verantwoord ouderschap
Tegen de medische wetenschap
Tegen de vrijheid van een eigen geweten
Tegen sociale rechtvaardigheid
Hoe dodelijker kan je denk- en leefwereld
Dan nog zijn opdat je eigen dood
Geen wereldnieuws zou zijn?
... een bedenking bij het overlijden
van een hoogbejaarde middeleeuwer
langdurig in leven gehouden door
de medische wetenschap van de 21ste eeuw.
Mathias Rutger
18.3.05
dienstbetoon versus geweld.
Wat vindt een mens het ergste: een senaatsvoorzitster die haar maatschappelijke positie ge(mis)bruikt om een rechter te beïnvloeden in een zaak van echtelijk geweld tegen vrouwen of een extreem rechtse partij die na een veroordeling wegens aanzetten tot racisme openlijk de magistraten afdreigt met wraakneming wanneer ze ooit de macht in handen krijgt ...
Vlaanderen laat er in alle geval geen twijfel over bestaan: extreemrechts won na die dreigementen de verkiezingen en werd ei zo na de grootste Vlaamse partij, terwijl in de Vlaamse kwaliteitskrant “DeStandaard” de lezers massaal senaatsvoorzitster A. Lizin met de vinger wijzen. (zie poll: “moet Lizin opstappen?” waar meer dan 85% “ja” antwoordt.
Zijn gevangenissen en kazernes dan echt belangrijker dan musea en theaters in Vlaanderen?
Vlaanderen laat er in alle geval geen twijfel over bestaan: extreemrechts won na die dreigementen de verkiezingen en werd ei zo na de grootste Vlaamse partij, terwijl in de Vlaamse kwaliteitskrant “DeStandaard” de lezers massaal senaatsvoorzitster A. Lizin met de vinger wijzen. (zie poll: “moet Lizin opstappen?” waar meer dan 85% “ja” antwoordt.
Zijn gevangenissen en kazernes dan echt belangrijker dan musea en theaters in Vlaanderen?
13.3.05
Met de Rolls Royce scheuren over de vrije busbaan.
Vandaag, zondag tussen 17.30 en 18.00, reed ik vanuit de kempen richting Antwerpen op de E34.
Tot mijn verbijstering en nog meer tot mijn verontwaardiging, werd ik uiterst links, op het baanvak voorbehouden voor de bussen van het openbaar vervoer, voorbijgestoken door een Rolls Royce die doodleuk meende zich te moeten profileren als een rijke stinkerd met weinig scrupules door zeer uitdagend de verkeersregels aan z’n laars te lappen.
Zou het een fan van Walter Grootaers geweest zijn die in navolging van de snelheidsgoeroe ook meende dat hij kan bepalen welke - demokratisch tot stand gekomen – wetten ongepast zijn in een ultra-liberale samenleving waar het recht van de sterkste of de rijkste zou moeten gelden?
In alle geval lijkt me dit weer een mooi voorbeeld van iemand die van alles de prijs kent, maar van niets de waarde.
Normen en waarden tellen enkel voor wie de superboetes niet kan betalen...
Tot mijn verbijstering en nog meer tot mijn verontwaardiging, werd ik uiterst links, op het baanvak voorbehouden voor de bussen van het openbaar vervoer, voorbijgestoken door een Rolls Royce die doodleuk meende zich te moeten profileren als een rijke stinkerd met weinig scrupules door zeer uitdagend de verkeersregels aan z’n laars te lappen.
Zou het een fan van Walter Grootaers geweest zijn die in navolging van de snelheidsgoeroe ook meende dat hij kan bepalen welke - demokratisch tot stand gekomen – wetten ongepast zijn in een ultra-liberale samenleving waar het recht van de sterkste of de rijkste zou moeten gelden?
In alle geval lijkt me dit weer een mooi voorbeeld van iemand die van alles de prijs kent, maar van niets de waarde.
Normen en waarden tellen enkel voor wie de superboetes niet kan betalen...
5.3.05
Wit van woede (Terzake op zaterdag 5 maart 2005)
Vragen van een denkende kijker
Wie bedacht al die populistische oprispingen?
In de media vind je de namen van rechtse tot zeer rechtse liberalen
Hebben zij ooit met bedpannen gezeuld?
En de vroegtijdig versleten ruggen
Wie heeft daar vooral last van?
In welke omstandigheden wordt er gewerkt?
Waarheen gaat het geld van de belastingverlaging?
Naar de non-profit?
Het rijke België heeft zowaar de beste gezondheidszorg.
Wie maakt dat iedere dag waar?
Over wie laten Phara en andere Siegfrieds zich zo denigrerend uit?
Zelfs gezegend met een oersterke gezondheid,
Zullen zij zich ooit moeten beroepen op de hulp
Van hen die ze nu te veeleisend vinden:
Is alles het beste in de beste der werelden?
De vakbonden ongenegen
Wie regisseert zo’n journaal?
Kritiek op het marktdenken in de ban
Wie betaalt hier de kosten?
Zoveel verhalen
Zoveel vragen
Mathias Rutger, vrij naar B. Brecht
Wie bedacht al die populistische oprispingen?
In de media vind je de namen van rechtse tot zeer rechtse liberalen
Hebben zij ooit met bedpannen gezeuld?
En de vroegtijdig versleten ruggen
Wie heeft daar vooral last van?
In welke omstandigheden wordt er gewerkt?
Waarheen gaat het geld van de belastingverlaging?
Naar de non-profit?
Het rijke België heeft zowaar de beste gezondheidszorg.
Wie maakt dat iedere dag waar?
Over wie laten Phara en andere Siegfrieds zich zo denigrerend uit?
Zelfs gezegend met een oersterke gezondheid,
Zullen zij zich ooit moeten beroepen op de hulp
Van hen die ze nu te veeleisend vinden:
Is alles het beste in de beste der werelden?
De vakbonden ongenegen
Wie regisseert zo’n journaal?
Kritiek op het marktdenken in de ban
Wie betaalt hier de kosten?
Zoveel verhalen
Zoveel vragen
Mathias Rutger, vrij naar B. Brecht
25.2.05
Freya praat niet met stakers! Of toch?
Haar manier van omgaan met verworven sociale rechten (zwangerschapsverlof is overbodig...) gaf al aan in welke hoek je Freya Van Den Bossche moet situeren. Nu de non-profitsector staakt om z’n eisen kracht bij te zetten, roept Freya als de eerste de beste 19de eeuwse kapitalist dat er met stakers niet gepraat wordt. Ondertussen heeft iemand haar er aan herinnerd dat ze eigenlijk minister is namens de socialisten en komt ze schoorvoetend terug op haar statement dat er niet gepraat wordt zolang er gestaakt wordt. Opgegroeid als kind binnen de socialistische beweging zie ik het prentje duidelijk voor me. Wij, de proletenkinderen gingen naar de gemeenteschool (onder de voogdij van een socialistische schepen) en in het weekend naar de socialistische jeugdbeweging (zelfs in de jaren zestig vrij marginaal, ook qua aantallen...). de kinderen van de mandatarissen kwamen we zelden tegen op onze weg. Zij zaten niet op de gemeentescholen, neen, zij genoten van het betere onderwijs in de koninklijke athenea & lycea en naar hun weekendbezigheden kunnen we enkel raden, maar in de proletarische jeugdbeweging waren ze niet te bekennen.
Zo moet ook Freya, als dochter van een prominent mandataris, opgevoed zijn, ver weg van het proletendom waar papa z’n carrière aan te danken had/heeft. Een probleemloze middleclass-opvoeding waardoor Freya zich nu manifesteert als een neoliberaal die moeite heeft met een socialistische verworvenheid als het stakingsrecht. Ik ben dan ook nieuwsgierig naar de tekst die ze in het februarinummer van SAMENLEVING & POLITIEK gepubliceerd heeft: “De markt moet je omkaderen” en die te lezen is op de site: http://www.sampol.be/
Zo moet ook Freya, als dochter van een prominent mandataris, opgevoed zijn, ver weg van het proletendom waar papa z’n carrière aan te danken had/heeft. Een probleemloze middleclass-opvoeding waardoor Freya zich nu manifesteert als een neoliberaal die moeite heeft met een socialistische verworvenheid als het stakingsrecht. Ik ben dan ook nieuwsgierig naar de tekst die ze in het februarinummer van SAMENLEVING & POLITIEK gepubliceerd heeft: “De markt moet je omkaderen” en die te lezen is op de site: http://www.sampol.be/
19.2.05
tien jaar geleden werd veearts Van Noppen vermoord
februari '95
aan Werner:
Verdomme, het is niet waar...
Het eerste wat wij dachten
Afgrijzen maakt je verstand ondoordringbaar
Het niet geloven moet de schok verzachten.
Pijn, verdriet en machteloos medeleven
Maar langzaam groeit opstandigheid
Want een mensenleven werd zinloos prijsgegeven
Door een daad van criminele beestachtigheid.
Niet wraak maar eerlijkheid zal ons leiden
Jou te steunen in je drang naar rechtvaardigheid
- Waarin ook jouw vader zich onderscheidde -
Jou te steunen door verbondenheid.
Mattias Rutger.
aan Werner:
Verdomme, het is niet waar...
Het eerste wat wij dachten
Afgrijzen maakt je verstand ondoordringbaar
Het niet geloven moet de schok verzachten.
Pijn, verdriet en machteloos medeleven
Maar langzaam groeit opstandigheid
Want een mensenleven werd zinloos prijsgegeven
Door een daad van criminele beestachtigheid.
Niet wraak maar eerlijkheid zal ons leiden
Jou te steunen in je drang naar rechtvaardigheid
- Waarin ook jouw vader zich onderscheidde -
Jou te steunen door verbondenheid.
Mattias Rutger.
17.2.05
Niet voor de eigen parochie alleen (dixit DE MORGEN)
Steve Stevaert heeft een nieuw boek uit en De Morgen schrijft hierover o.a. het volgende, ik citeer:
“Hoe je het ook bekijkt, of je het boek goed vindt of slecht, diepzinnig of banaal, moedig of vooral mediagericht, Ander geloof is een historisch boek. Het is namelijk ongezien dat een voorzitter van de socialistische partij een boek schrijft over geloof en godsdienst( en). Neem alle boeken van topsocialisten van de laatste twintig jaar die er een beetje toe doen, godsdienst komt er niet of nauwelijks in ter sprake.
In Zwart op wit (1995) legt Louis Tobback bijvoorbeeld uit dat godsdienst en kerken - ook de ‘vrijzinnige kerk’ - niet relevant zijn voor zijn eigen politieke actie: “Ik ben een agnost. Ieder religieus gevoel is mij vreemd.” Daarom dat katholieken of christenen ook welkom zijn bij de SP, later SP.A: omdat godsdienst geen punt is.
Die principiële onverenigbaarheid van het socialistische gedachtegoed en het gedrag van de mandatarissen ging heel ver, tot het pijnlijke toe.
Toen PS-voorzitter Guy Spitaels zijn dochter verloor, had hij eigenlijk graag een kerkelijke dienst gehad, omdat christelijke uitvaartliederen als de profundis hem zo veel troost bezorgden.
Maar hij deed het niet, omdat dit ‘niet hoorde’ voor de eerste socialist van Wallonië. Minder schrijnend, maar even hard was de reactie van veel Vlaamse socialisten...” einde citaat.
De reacties van andere politici zijn van een bedroevend niveau, niemand die ook maar iets positiefs wil zeggen, laat staan dat ze dit boek als aanleiding zien om het maatschappelijk probleem (filosofische & religieuze verdraagzaamheid) dat aangekaart wordt, mee invulling te geven, neen liever puberaal staan giechelen voor de camera en de politiek, zichzelf inbegrepen, belachelijk makend.
Neen, dan liever een verhaal uit de persoonlijke leefwereld.
Mijn zoon, vrijmoedig vrijzinnig & socialistisch opgevoed, heeft tijdens één van z’n vele reizen ergens in een kerkje in Frankrijk de ingeving gekregen om voor z’n grootvader (die gelovig is) een kaars te branden/offeren.
Dit gebaar (dat hij nu regelmatig herhaalt als hij onderweg is) had voor hem geen religieuze betekenis, wel een grote symbolische. De symboolwaarde voor hem zat in het feit dat hij z’n grootvader erkende en respect betoonde op een manier die opa positief zou raken.
Op geen enkel moment had m’n zoon ook maar enig gevoel van inconsequent handelen.
Hij handelde m.i. vanuit een positieve pluralistische visie op religie en verbondenheid... een houding die nog weinig mensen siert, want hoeveel vrijzinnigen weigeren nog steeds om een Christelijke begrafenis bij te wonen en hoeveel Christenen vinden het vandaag nog steeds de moeite niet om deel te nemen aan een vrijzinnige crematieplechtigheid?
“Hoe je het ook bekijkt, of je het boek goed vindt of slecht, diepzinnig of banaal, moedig of vooral mediagericht, Ander geloof is een historisch boek. Het is namelijk ongezien dat een voorzitter van de socialistische partij een boek schrijft over geloof en godsdienst( en). Neem alle boeken van topsocialisten van de laatste twintig jaar die er een beetje toe doen, godsdienst komt er niet of nauwelijks in ter sprake.
In Zwart op wit (1995) legt Louis Tobback bijvoorbeeld uit dat godsdienst en kerken - ook de ‘vrijzinnige kerk’ - niet relevant zijn voor zijn eigen politieke actie: “Ik ben een agnost. Ieder religieus gevoel is mij vreemd.” Daarom dat katholieken of christenen ook welkom zijn bij de SP, later SP.A: omdat godsdienst geen punt is.
Die principiële onverenigbaarheid van het socialistische gedachtegoed en het gedrag van de mandatarissen ging heel ver, tot het pijnlijke toe.
Toen PS-voorzitter Guy Spitaels zijn dochter verloor, had hij eigenlijk graag een kerkelijke dienst gehad, omdat christelijke uitvaartliederen als de profundis hem zo veel troost bezorgden.
Maar hij deed het niet, omdat dit ‘niet hoorde’ voor de eerste socialist van Wallonië. Minder schrijnend, maar even hard was de reactie van veel Vlaamse socialisten...” einde citaat.
De reacties van andere politici zijn van een bedroevend niveau, niemand die ook maar iets positiefs wil zeggen, laat staan dat ze dit boek als aanleiding zien om het maatschappelijk probleem (filosofische & religieuze verdraagzaamheid) dat aangekaart wordt, mee invulling te geven, neen liever puberaal staan giechelen voor de camera en de politiek, zichzelf inbegrepen, belachelijk makend.
Neen, dan liever een verhaal uit de persoonlijke leefwereld.
Mijn zoon, vrijmoedig vrijzinnig & socialistisch opgevoed, heeft tijdens één van z’n vele reizen ergens in een kerkje in Frankrijk de ingeving gekregen om voor z’n grootvader (die gelovig is) een kaars te branden/offeren.
Dit gebaar (dat hij nu regelmatig herhaalt als hij onderweg is) had voor hem geen religieuze betekenis, wel een grote symbolische. De symboolwaarde voor hem zat in het feit dat hij z’n grootvader erkende en respect betoonde op een manier die opa positief zou raken.
Op geen enkel moment had m’n zoon ook maar enig gevoel van inconsequent handelen.
Hij handelde m.i. vanuit een positieve pluralistische visie op religie en verbondenheid... een houding die nog weinig mensen siert, want hoeveel vrijzinnigen weigeren nog steeds om een Christelijke begrafenis bij te wonen en hoeveel Christenen vinden het vandaag nog steeds de moeite niet om deel te nemen aan een vrijzinnige crematieplechtigheid?
14.2.05
articuleren is saai
Een oude herinnering, vandaag even actueel: ach ja, waarom niet?
En hoe heet die nieuwe collega?
Valentijn!
Ah ...
En welke vakken komt hij hier geven?
Geen idee, technologische opvoeding misschien?
Ah...
Tijdens de koffiepauze, twee lesuren later, bleek de nieuwe collega Frans te heten en was hij voortaan die van latijn en niet van T.O.
En hoe heet die nieuwe collega?
Valentijn!
Ah ...
En welke vakken komt hij hier geven?
Geen idee, technologische opvoeding misschien?
Ah...
Tijdens de koffiepauze, twee lesuren later, bleek de nieuwe collega Frans te heten en was hij voortaan die van latijn en niet van T.O.
13.2.05
De oude vormen & gedachten sterven uit...
Ontloken in de kinderjaren
Van toen wij valkskens, deelden alle leut
In blauwe kiel marcheerden in dichte scharen
Toen reeds groeide, die eerste scheut.
Ontloken ook, werden plicht en vriendschap
Bij de meer en meer voortschrijdende jeugd
’t werd als ’t ware een levensgezel bij elke stap
Elkander aanvoelen was voorwaar een echte vreugd
Ontloken en opnieuw, is die hoop en verlangen
Groeiend naar socialisme en een waardig bestaan
’t leeft nu voort en woekerd doorheen alle rangen
’t blijft kiemen om, eeuwig verder te gaan.
A.v.S.
Ondertussen is het al een paar weken geleden dat Fons gestorven is en ik deelnam aan de uitvaartplechtigheid in het crematorium. Maar de tekst op het doodsprentje blijft me in gedachten. Telkens weer herinner ik me, de als buitenstaanders allicht als karamellen verzen beschouwd, het gedicht door Fons zelf geschreven. Fons werd geboren in de jaren twintig van de vorige eeuw. Hij groeide op in een groot gezin in één van de meest proletarische wijken van Hoboken en was zo voorbestemd om op 14-jarige leeftijd het fabriek in te trekken. Socialisme was hem dus met de paplepel ingegeven. Het werd, zoals voor velen in die situatie, een manier van denken, van leven. Een levensvisie die werd doorgegeven aan z’n kinderen en aan anderen. Het sociale weefsel (vandaag spreken sociologen e.a. over de oude zuilen) zorgde ervoor dat iedereen in die geest werd opgevoed.
Als kind van deze zuil gaat het mij dan bij de uitvaart minder om de poëtische kwaliteiten van Fons’ ontboezeming, dan wel over de inhoud: de hele wereld aan vormen & gedachten die er uit spreekt. Een wereld die langzaam maar zeker uitsterft op de tonen van “De Internationale”, in de speciale begrafenisversie...
Van toen wij valkskens, deelden alle leut
In blauwe kiel marcheerden in dichte scharen
Toen reeds groeide, die eerste scheut.
Ontloken ook, werden plicht en vriendschap
Bij de meer en meer voortschrijdende jeugd
’t werd als ’t ware een levensgezel bij elke stap
Elkander aanvoelen was voorwaar een echte vreugd
Ontloken en opnieuw, is die hoop en verlangen
Groeiend naar socialisme en een waardig bestaan
’t leeft nu voort en woekerd doorheen alle rangen
’t blijft kiemen om, eeuwig verder te gaan.
A.v.S.
Ondertussen is het al een paar weken geleden dat Fons gestorven is en ik deelnam aan de uitvaartplechtigheid in het crematorium. Maar de tekst op het doodsprentje blijft me in gedachten. Telkens weer herinner ik me, de als buitenstaanders allicht als karamellen verzen beschouwd, het gedicht door Fons zelf geschreven. Fons werd geboren in de jaren twintig van de vorige eeuw. Hij groeide op in een groot gezin in één van de meest proletarische wijken van Hoboken en was zo voorbestemd om op 14-jarige leeftijd het fabriek in te trekken. Socialisme was hem dus met de paplepel ingegeven. Het werd, zoals voor velen in die situatie, een manier van denken, van leven. Een levensvisie die werd doorgegeven aan z’n kinderen en aan anderen. Het sociale weefsel (vandaag spreken sociologen e.a. over de oude zuilen) zorgde ervoor dat iedereen in die geest werd opgevoed.
Als kind van deze zuil gaat het mij dan bij de uitvaart minder om de poëtische kwaliteiten van Fons’ ontboezeming, dan wel over de inhoud: de hele wereld aan vormen & gedachten die er uit spreekt. Een wereld die langzaam maar zeker uitsterft op de tonen van “De Internationale”, in de speciale begrafenisversie...
10.2.05
Stoofvlees
Hugo Camps vindt het in de Morgen van 10/02/05 nodig om het Limburgs kamerlid Swennen eens lekker af te zeiken omwille van z’n voorstel om duurzame relaties na bv. 15 jaar te belonen met een financiële bonus.
Voor de heer Camps is het haast een inbreuk, niet alleen op de goede smaak, maar evenzeer tegen fundamentele mensenrechten.
Want de premie van 250 € volstaat amper voor een schotel stoofvlees, een aalmoes dat hoppescheuten, als symbolen van Vlaamse culinaire rijkdom, onbereikbaar maken...
Weg dus met dergelijke aalmoezen?
Trouwpremie: hemeltergend want nauwelijks voldoende om 1 designstoel aan te schaffen...
Geboortepremie: dekt amper de kosten voor suikerbonen, zonder amandelnoten wel te verstaan...
Kindergeld: merkkleding kopen voor je spruiten? Vergeet het!
Studiebeurzen, syndicale premies, ... hoelang moet het lijstje worden?
Maar dan kijk ik even na wat een samenwonende werkloze maandelijks als uitkering krijgt: 381,68 €. Weinig verbeelding is nodig om te weten dat iemand in die situatie heel blij zou zijn met zo’n extraatje( 65% bovenop het vervangingsinkomen) en niet zou treuren dat het hoppescheutenseizoen net voorbij is... er zijn essentiëler dingen in het leven of kan de heer Camps deze mensen met goede argumenten overtuigen van het tegendeel?
En dat is de kritiek die je kan hebben op het Valentijnsvoorstel van Swennen: i.p.v. goedkope media-aandacht te zoeken, zou hij beter z’n energie steken in het behoud, de verbetering en het verfijnen van ons sociaal zekerheidsstelsel. Dan speel je tenminste de bal en niet de man... of zijn coach!
En als het een eerlijk voorstel zou zijn, kan en moet je je zelfs afvragen of zo’n idee niet voortkomt uit een conservatieve reflex: want na het pleidooi voor volle kerken is de hang naar restauratie van de levenslange huwelijkstrouw een kleine stap...
Voor de heer Camps is het haast een inbreuk, niet alleen op de goede smaak, maar evenzeer tegen fundamentele mensenrechten.
Want de premie van 250 € volstaat amper voor een schotel stoofvlees, een aalmoes dat hoppescheuten, als symbolen van Vlaamse culinaire rijkdom, onbereikbaar maken...
Weg dus met dergelijke aalmoezen?
Trouwpremie: hemeltergend want nauwelijks voldoende om 1 designstoel aan te schaffen...
Geboortepremie: dekt amper de kosten voor suikerbonen, zonder amandelnoten wel te verstaan...
Kindergeld: merkkleding kopen voor je spruiten? Vergeet het!
Studiebeurzen, syndicale premies, ... hoelang moet het lijstje worden?
Maar dan kijk ik even na wat een samenwonende werkloze maandelijks als uitkering krijgt: 381,68 €. Weinig verbeelding is nodig om te weten dat iemand in die situatie heel blij zou zijn met zo’n extraatje( 65% bovenop het vervangingsinkomen) en niet zou treuren dat het hoppescheutenseizoen net voorbij is... er zijn essentiëler dingen in het leven of kan de heer Camps deze mensen met goede argumenten overtuigen van het tegendeel?
En dat is de kritiek die je kan hebben op het Valentijnsvoorstel van Swennen: i.p.v. goedkope media-aandacht te zoeken, zou hij beter z’n energie steken in het behoud, de verbetering en het verfijnen van ons sociaal zekerheidsstelsel. Dan speel je tenminste de bal en niet de man... of zijn coach!
En als het een eerlijk voorstel zou zijn, kan en moet je je zelfs afvragen of zo’n idee niet voortkomt uit een conservatieve reflex: want na het pleidooi voor volle kerken is de hang naar restauratie van de levenslange huwelijkstrouw een kleine stap...
9.2.05
La Meglia Gioventu: nu op Canvas!
La Meglia Gioventu is een prachtige film: een tweedelig verhaal dat voor mij een stroom van associaties op gang bracht na het (bijna, want 6 uren) in één adem bekijken van deze film. Associaties die aangeven dat het meer dan een Italiaans tijdsbeeld schetst, het gaat m.i. over de Europese tijdsgeest van de 2de helft van vorige eeuw: vele feiten uit de film vind je binnen hetzelfde tijdskader terug ergens anders op dit continent.
Zo herinner ik me begin jaren 70 de discussie (vandaag noemen we dit een hype) over de antipsychiatrie, een discussie gestart door de antipsychiaters Cooper & Laing en zeer mooi in beeld gebracht door Kenneth Loach in de film “Family life”. Het verschil in reactie op het “revolutionair elan” door de arbeider en de arbeiderskinderen en de middle- en upperclass kinderen. Deze laatsten zouden met het nodige paternalisme de gewone man manu militari dwingen tot geluk... met voor Italië en Duitsland de Rode Brigades/RAF als desastreus gevolg. Waar zaten dat soort Belgische revolutionairen, vraag ik me nu af. Maar de ideologische rechtlijnigheid van toenmalige vrienden, deed ook hen, niet onderduiken in de illegaliteit, maar wel uit het zicht verdwijnen. Contacten beperkten zich tot om de zoveel jaar eens langs te komen met het verhaal van de nakende overwinning, ondertussen kilo’s verplichte lectuur achterlatend.
Het echte herstel van die vriendschappen gebeurde jaren later, toevallig. Ik was te moe om een kwartier te stappen naar het huis van mijn moeder en nam dan maar de tram waar de wattman een oude vriend bleek die de revolutie nog genegen was.
Maar er zat al sleet op z’n revolutionaire waarheid, wat maakte dat onze vriendschap terug een kans kreeg en tot op heden heeft stand gehouden. De revolutie van de grote waarheid heeft hij niet lang daarna definitief opgegeven. Niet zonder de nodige afkickverschijnselen: zo herinner ik me duidelijk z’n ontreddering tijdens “Tien Amien”.
Jaren later kregen ook de Rode Brigades een anekdotische plaats in mijn geheugen. Tijdens een Europees onderwijsproject bezocht ik regelmatig Bologna waar ik moest samenwerken met een Italiaanse collega: een generatiegenote die zich ooit nuttig had gemaakt om zich over een gevangen Rode Brigadist te ontfermen: zij bezocht de man regelmatig in de gevangenis al waar tijdelijk iets moois groeide maar nooit de volle bloei bereikte... slechts de wereldvreemdheid was haar deel gebleven.
Tijdens de film herinnerde ik me ook zeer duidelijk waar en met wie ik was tijdens de de finale van de wereldbeker voetbal die in deze film als auditieve achtergrond figureert. Het was een hete zondagmiddag, tijdens de jaarlijkse familie-BBQ, met op de achtergrond diezelfde wereldbeker: Italië tegen Duitsland. Voor mijn moeder was het vooral belangrijk dat die vermaledijde Pruisen op hun donder zouden krijgen... een ander tijdsgewricht een ander verhaal te verwerken!
Deze film is een aanrader voor elke generatie en ken je iemand die het merendeel van z’n jeugd gesleten heeft in de behandelde periode, hou je dan klaar want je kan ervan op aan dat de associatieve verhalen niet lang op zich zullen laten wachten.
Zo herinner ik me begin jaren 70 de discussie (vandaag noemen we dit een hype) over de antipsychiatrie, een discussie gestart door de antipsychiaters Cooper & Laing en zeer mooi in beeld gebracht door Kenneth Loach in de film “Family life”. Het verschil in reactie op het “revolutionair elan” door de arbeider en de arbeiderskinderen en de middle- en upperclass kinderen. Deze laatsten zouden met het nodige paternalisme de gewone man manu militari dwingen tot geluk... met voor Italië en Duitsland de Rode Brigades/RAF als desastreus gevolg. Waar zaten dat soort Belgische revolutionairen, vraag ik me nu af. Maar de ideologische rechtlijnigheid van toenmalige vrienden, deed ook hen, niet onderduiken in de illegaliteit, maar wel uit het zicht verdwijnen. Contacten beperkten zich tot om de zoveel jaar eens langs te komen met het verhaal van de nakende overwinning, ondertussen kilo’s verplichte lectuur achterlatend.
Het echte herstel van die vriendschappen gebeurde jaren later, toevallig. Ik was te moe om een kwartier te stappen naar het huis van mijn moeder en nam dan maar de tram waar de wattman een oude vriend bleek die de revolutie nog genegen was.
Maar er zat al sleet op z’n revolutionaire waarheid, wat maakte dat onze vriendschap terug een kans kreeg en tot op heden heeft stand gehouden. De revolutie van de grote waarheid heeft hij niet lang daarna definitief opgegeven. Niet zonder de nodige afkickverschijnselen: zo herinner ik me duidelijk z’n ontreddering tijdens “Tien Amien”.
Jaren later kregen ook de Rode Brigades een anekdotische plaats in mijn geheugen. Tijdens een Europees onderwijsproject bezocht ik regelmatig Bologna waar ik moest samenwerken met een Italiaanse collega: een generatiegenote die zich ooit nuttig had gemaakt om zich over een gevangen Rode Brigadist te ontfermen: zij bezocht de man regelmatig in de gevangenis al waar tijdelijk iets moois groeide maar nooit de volle bloei bereikte... slechts de wereldvreemdheid was haar deel gebleven.
Tijdens de film herinnerde ik me ook zeer duidelijk waar en met wie ik was tijdens de de finale van de wereldbeker voetbal die in deze film als auditieve achtergrond figureert. Het was een hete zondagmiddag, tijdens de jaarlijkse familie-BBQ, met op de achtergrond diezelfde wereldbeker: Italië tegen Duitsland. Voor mijn moeder was het vooral belangrijk dat die vermaledijde Pruisen op hun donder zouden krijgen... een ander tijdsgewricht een ander verhaal te verwerken!
Deze film is een aanrader voor elke generatie en ken je iemand die het merendeel van z’n jeugd gesleten heeft in de behandelde periode, hou je dan klaar want je kan ervan op aan dat de associatieve verhalen niet lang op zich zullen laten wachten.
5.2.05
Een laatste keer gekeken!
Terzake” het duidingsprogramma hoeft voor mij niet meer. Ik had al langer twijfels over de journalistieke eerlijkheid van de presentatoren. Maar vrijdag 4/02/05 maakte S. Bracke het weer eens al te bont.
De heer Bracke stelde zich in het interview met de vakbondssecretaris van het ABVV op als een echte inquisiteur. Elke vraag (beginnend met de geijkte formule: stel dat... waarop enkel politieke zwaargewichten niet antwoorden of zich dat toch kunnen permitteren!) ging er van uit dat er gefraudeerd was met overheidsgeld tot het tegendeel bewezen is. Eigenlijk kwam het er op neer dat de heer Bracke gewoon de platitudes en vooroordelen van het Vlaams Bedrog debiteerde weliswaar gevolgd door een vraagteken.
Maar er moest en zou door de kijker getwijfeld moeten worden aan de antwoorden van de vakbondsman, enige ruimte om achteraf zelf conclusies te trekken was er niet. Zijn het niet diezelfde journalisten die vinden dat je VB-verkozenen niet te hard moeten aanpakken want anders duw je ze in de rol van underdog?
Welnu voor mij zit sinds vrijdagavond de vakbond in die positie en kan ze op mijn onvoorwaardelijke sympathie rekenen.
“Terzake” is voor mij niet langer een goede bron van achtergrond informatie.
Erger nog, dit soort interviews begint school te maken: de dag voordien, donderdag, werd de vakbondsvertegenwoordiger van het ACV i.v.m. de witte woede op vergelijkbare manier aangepakt door de jongere collega van de heer Bracke, Tim Pauwels, met als resultaat dat mensen (in mijn omgeving) uit de verzorgingssector na enige twijfel over de motieven om te staken er nu resoluut voor willen gaan...bedankt Tim!
De heer Bracke stelde zich in het interview met de vakbondssecretaris van het ABVV op als een echte inquisiteur. Elke vraag (beginnend met de geijkte formule: stel dat... waarop enkel politieke zwaargewichten niet antwoorden of zich dat toch kunnen permitteren!) ging er van uit dat er gefraudeerd was met overheidsgeld tot het tegendeel bewezen is. Eigenlijk kwam het er op neer dat de heer Bracke gewoon de platitudes en vooroordelen van het Vlaams Bedrog debiteerde weliswaar gevolgd door een vraagteken.
Maar er moest en zou door de kijker getwijfeld moeten worden aan de antwoorden van de vakbondsman, enige ruimte om achteraf zelf conclusies te trekken was er niet. Zijn het niet diezelfde journalisten die vinden dat je VB-verkozenen niet te hard moeten aanpakken want anders duw je ze in de rol van underdog?
Welnu voor mij zit sinds vrijdagavond de vakbond in die positie en kan ze op mijn onvoorwaardelijke sympathie rekenen.
“Terzake” is voor mij niet langer een goede bron van achtergrond informatie.
Erger nog, dit soort interviews begint school te maken: de dag voordien, donderdag, werd de vakbondsvertegenwoordiger van het ACV i.v.m. de witte woede op vergelijkbare manier aangepakt door de jongere collega van de heer Bracke, Tim Pauwels, met als resultaat dat mensen (in mijn omgeving) uit de verzorgingssector na enige twijfel over de motieven om te staken er nu resoluut voor willen gaan...bedankt Tim!
3.2.05
dégoutant
Hoe Margriet Hermans er momenteel in slaagt om media-aandacht te krijgen, is noch min noch meer zum kotzen! Het is namelijk mevrouw Hermans gelukt om als BV haar facelift te laten sponsoren door een weekblad.
En dan maar als liberaal drammen dat de gezondheidszorg te duur is en moet geprivatiseerd worden: sorry voor wie, ook noodzakelijke ingrepen, dan niet kan betalen, die moet maar een sponsor zoeken... of zoals die Franse prinses uit de tijd voor de Franse Revolutie zei, toen ze het volk op straat zag demonstreren dat ze geen brood hadden: "Dan moeten de mensen maar gebakjes eten".
Elke dag vind ik fratsen als deze verklaard in Peter Sloterdijks "Kritiek van de Cynische Rede". Hij schrijft:"De morele paradox van het kapitalisme is de eigenaardige duldbaarheid van het 'onduldbare', het comfort te midden van de verwoesting en het luxeleventje te midden van de permanente catastrofe."
En dan maar als liberaal drammen dat de gezondheidszorg te duur is en moet geprivatiseerd worden: sorry voor wie, ook noodzakelijke ingrepen, dan niet kan betalen, die moet maar een sponsor zoeken... of zoals die Franse prinses uit de tijd voor de Franse Revolutie zei, toen ze het volk op straat zag demonstreren dat ze geen brood hadden: "Dan moeten de mensen maar gebakjes eten".
Elke dag vind ik fratsen als deze verklaard in Peter Sloterdijks "Kritiek van de Cynische Rede". Hij schrijft:"De morele paradox van het kapitalisme is de eigenaardige duldbaarheid van het 'onduldbare', het comfort te midden van de verwoesting en het luxeleventje te midden van de permanente catastrofe."
27.1.05
De plicht tot weten.
“Elke dag moet men opnieuw gebruik maken van het natuurrecht miljoenen dingen niet te weten te komen”, schrijft Peter Sloterdijk in z’n “Kritiek van de Cynische Rede”. Wat de schrijver hiermee bedoelt, is in geen geval een vrijgeleide aan Hugo Coveliers om tegen alle democratische & humanistische waarden in te blijven volharden dat extreem-rechts een valabele partner is om een stad of land te besturen. En dit op een dag als vandaag wanneer alle democraten & humanisten de bevrijding herdenken van Auschwitz.
25.1.05
Over gevraagd worden voor het lidmaatschap van een machtspartij.
Enkele dagen geleden kon je in de kranten lezen dat het aantal partijleden snel bergaf gaat.
Allicht is dit niet het begin van het einde, maar de logische evolutie naar kiesverenigingen die niet langer op het gros van de militanten steunt, maar op enkele reklamegoeroe's en mediakenners.
Om in de sfeer te blijven:
U vroeg me, kaderlid
Voor een ledenkaart
Van de verleidelijk-verderfelijke partij
Wat een belediging
Voor de bloemen en de vogels
Van mijn land
De fauna & flora
Uit mijn hart
Chenjerai Hove (vrijvertaald door Mathias Rutger)
Poem of the week:http://zimbabwe.poetryinternational.org/cwolk/view/24800
Allicht is dit niet het begin van het einde, maar de logische evolutie naar kiesverenigingen die niet langer op het gros van de militanten steunt, maar op enkele reklamegoeroe's en mediakenners.
Om in de sfeer te blijven:
U vroeg me, kaderlid
Voor een ledenkaart
Van de verleidelijk-verderfelijke partij
Wat een belediging
Voor de bloemen en de vogels
Van mijn land
De fauna & flora
Uit mijn hart
Chenjerai Hove (vrijvertaald door Mathias Rutger)
Poem of the week:http://zimbabwe.poetryinternational.org/cwolk/view/24800
24.1.05
Iedereen een weblog!
De wereld ons dorp en via internet kom je alles te weten oftewel het informatiecynisme zoals Peter Sloterdijk het noemt in “Kritiek van de cynische rede” en ik citeer:
“...
-Such is life. Voor nieuws staat alles ter beschikking. Wat voorgrond is, wat achtergrond; wat belangrijk is, wat onbelangrijk; wat trend is, wat episode: alles schikt zich in een gelijkvormige reeks waar gelijkvormigheid tevens gelijkwaardigheid en onverschilligheid opwekt.
Waar komt deze ontremde honger naar informatie vandaan, die verslaving, die dwang om dagelijks te leven in het bruisen van informatie en dit ononderbroken bombardement van onze hoofden met waanzinnige hoeveelheden onverschillig-belangrijk, sensationeel-onbelangrijk nieuws te dulden?
...”
“...
-Such is life. Voor nieuws staat alles ter beschikking. Wat voorgrond is, wat achtergrond; wat belangrijk is, wat onbelangrijk; wat trend is, wat episode: alles schikt zich in een gelijkvormige reeks waar gelijkvormigheid tevens gelijkwaardigheid en onverschilligheid opwekt.
Waar komt deze ontremde honger naar informatie vandaan, die verslaving, die dwang om dagelijks te leven in het bruisen van informatie en dit ononderbroken bombardement van onze hoofden met waanzinnige hoeveelheden onverschillig-belangrijk, sensationeel-onbelangrijk nieuws te dulden?
...”
21.1.05
Een mening om middernacht.
Middernachtelijk oordeel.
we behoeven onze zorgen om de spoken
om telkens weer witte mensensilhouetten te zien
verdwijnen als middernachtelijke wanen
of anders verspreidt als alledaags geluid
onophoudelijk naar alle hoeken
van jouw brein alleen
hergroeperend onder je kruin
de beelden als getuigen gesponnen in een web.
elke nacht voel ik de angst
gedroomde gedempte voetstappen
belopen nauwelijks hoorbaar de trappen
ononderbroken een foltering voor jou alleen
het gulzig genomen medicijn voor het slapengaan
scheidt mij van de dag
de zachte, bekommerde geliefde naast me valt gelukkig, tevreden in slaap
vergetend dat mijn nachtgeest zich bevindt
buiten zijn land van knettergekke wolken
we behoeven onze zorgen om de angst
te ontdekken, dagelijks vastgezet als een hoeksteen
anderzijds
brieven van doden bereiken zelden mijn hart
en kondigen het kloeke einde aan
van het fundamenteel onzichtbare
wat uitmunt in het majestueuze
gewaarworden vanuit het voelen
elke nacht waak ik ogen dichtgeknepen
telkens weer verschijnen
menselijke gedaanten met donderwolkentronies
de omringende muren en het plafond
ontmoeten elkaar per ongeluk
en voortdurend valt mijn maat
z’n hoofd van z’n romp
en ik maar panisch janken en jammeren
mijn volgend leven een last in z’n dromen
rare ruimtes dobberen in het donker
geven gewicht aan mijn gekende smaak
we behoeven onze zorgen om te sterven
en zo het aanzicht van de wereld
niet aanvaarden tot op vandaag
anderzijds
onze voorouders met hun voortdurend vragen
over het miserabele alles omvattende noodlot
de dood van de ene omsluit ieders levensloop
een droom omsluit iedere manier van sterven
elke nacht droom ik om twee uur ’s nachts
de draaiende maan wikkelt me zo vast
in haar enorme tong tot ik niet meer kan
ik zag het gezicht van de slang menselijke tronies
het gave lijf van de geit
het spoor van de kruipende spin
in niets daarvan een spoor van vrolijkheid!
en ik weet dit alles gedroomd
tot zachte, bedachtzame handen
me onttrekken aan de nacht
Zhai Yongming
(vertaald uit het Engels door Mathias Rutger)
we behoeven onze zorgen om de spoken
om telkens weer witte mensensilhouetten te zien
verdwijnen als middernachtelijke wanen
of anders verspreidt als alledaags geluid
onophoudelijk naar alle hoeken
van jouw brein alleen
hergroeperend onder je kruin
de beelden als getuigen gesponnen in een web.
elke nacht voel ik de angst
gedroomde gedempte voetstappen
belopen nauwelijks hoorbaar de trappen
ononderbroken een foltering voor jou alleen
het gulzig genomen medicijn voor het slapengaan
scheidt mij van de dag
de zachte, bekommerde geliefde naast me valt gelukkig, tevreden in slaap
vergetend dat mijn nachtgeest zich bevindt
buiten zijn land van knettergekke wolken
we behoeven onze zorgen om de angst
te ontdekken, dagelijks vastgezet als een hoeksteen
anderzijds
brieven van doden bereiken zelden mijn hart
en kondigen het kloeke einde aan
van het fundamenteel onzichtbare
wat uitmunt in het majestueuze
gewaarworden vanuit het voelen
elke nacht waak ik ogen dichtgeknepen
telkens weer verschijnen
menselijke gedaanten met donderwolkentronies
de omringende muren en het plafond
ontmoeten elkaar per ongeluk
en voortdurend valt mijn maat
z’n hoofd van z’n romp
en ik maar panisch janken en jammeren
mijn volgend leven een last in z’n dromen
rare ruimtes dobberen in het donker
geven gewicht aan mijn gekende smaak
we behoeven onze zorgen om te sterven
en zo het aanzicht van de wereld
niet aanvaarden tot op vandaag
anderzijds
onze voorouders met hun voortdurend vragen
over het miserabele alles omvattende noodlot
de dood van de ene omsluit ieders levensloop
een droom omsluit iedere manier van sterven
elke nacht droom ik om twee uur ’s nachts
de draaiende maan wikkelt me zo vast
in haar enorme tong tot ik niet meer kan
ik zag het gezicht van de slang menselijke tronies
het gave lijf van de geit
het spoor van de kruipende spin
in niets daarvan een spoor van vrolijkheid!
en ik weet dit alles gedroomd
tot zachte, bedachtzame handen
me onttrekken aan de nacht
Zhai Yongming
(vertaald uit het Engels door Mathias Rutger)
16.1.05
GLOED
Gloed is een theaterbewerking van de gelijknamige roman van de Hongaarse schrijver Sándor Márai (1900-1989), geregisseerd door Lucas Vandervost en gespeeld door Mieke De Groote, Bob De Moor, Wim Van der Grijn en Tania Van der Sanden.
Een ode aan de vriendschap:
Henrik en Konrád leerden elkaar kennen toen ze tien jaar oud waren. Sindsdien waren ze onafscheidelijk. Tot Konrád op een dag wegging. Eenenveertig jaar later ontmoeten ze elkaar opnieuw. Ondanks verschillende passies, ondanks ontrouw en verraad, ondanks jaren van pijn en eenzaamheid, blijkt datgene wat hen bindt nog steeds sterker dan datgene wat hen ooit scheidde. En alles komt altijd terug.
Zaterdag 15/01/05 zag ik deze voorstelling in het CC van Mortsel.
Een visueel sterke openingsscène deed het beste verhopen. Een duidelijk afgebakend vierkant waarin het hoofdpersonage (Bob De Moor) in z’n schamele naaktheid wordt gewassen: de mens herleidt tot de essentie van z’n bestaan, een oerbeeld als het ware. Maar spijtig genoeg eindigt met deze scène ook het theatrale aan dit stuk. Vanaf dan wordt het verteltheater en gebeurt er niets meer visueels wat theater onderscheidt van literatuur of voordragen. Er volgt een sterke monoloog van Bob De Moor die sporadisch onderbroken wordt, maar theatraal valt er niets te beleven. Van een echte theaterbewerking kun je niet spreken: spijtig want de tekst is zeer mooi: het boek is dus eens te meer beter dan...
Een ode aan de vriendschap:
Henrik en Konrád leerden elkaar kennen toen ze tien jaar oud waren. Sindsdien waren ze onafscheidelijk. Tot Konrád op een dag wegging. Eenenveertig jaar later ontmoeten ze elkaar opnieuw. Ondanks verschillende passies, ondanks ontrouw en verraad, ondanks jaren van pijn en eenzaamheid, blijkt datgene wat hen bindt nog steeds sterker dan datgene wat hen ooit scheidde. En alles komt altijd terug.
Zaterdag 15/01/05 zag ik deze voorstelling in het CC van Mortsel.
Een visueel sterke openingsscène deed het beste verhopen. Een duidelijk afgebakend vierkant waarin het hoofdpersonage (Bob De Moor) in z’n schamele naaktheid wordt gewassen: de mens herleidt tot de essentie van z’n bestaan, een oerbeeld als het ware. Maar spijtig genoeg eindigt met deze scène ook het theatrale aan dit stuk. Vanaf dan wordt het verteltheater en gebeurt er niets meer visueels wat theater onderscheidt van literatuur of voordragen. Er volgt een sterke monoloog van Bob De Moor die sporadisch onderbroken wordt, maar theatraal valt er niets te beleven. Van een echte theaterbewerking kun je niet spreken: spijtig want de tekst is zeer mooi: het boek is dus eens te meer beter dan...
9.1.05
Wandelen in de grote stad.
Een paar dagen geleden een wandeling gemaakt door de Brusselse Matongéwijk: een hemelsbreed verschil met de Antwerpse Seefhoekwijk. In de Brusselse wijk heb je een gezonde vermenging van alloch- en autochtone winkeltjes en vertegenwoordigers van de grote West-Europese ketens. Een schril kontrast met de Antwerpse wijk, waar je enkel allochtone winkeltjes vindt en je in de zijstraatjes de kansarmoede van de muren straalt. In Brussel loop je door een multiculturele wijk, in Antwerpen de “Bronx”... Maakt de lokale mentaliteit het verschil?
Op de site van de Brusselse toeristische dienst vind je onder de naam "Broodje Brussel" een aantal wandelingen die telkens een ander deel/aspect van de stad belichten. Ook de Antwerpse noordwijk spant zich in voor een beter imago: meer info via de stedelijke website.
Op de site van de Brusselse toeristische dienst vind je onder de naam "Broodje Brussel" een aantal wandelingen die telkens een ander deel/aspect van de stad belichten. Ook de Antwerpse noordwijk spant zich in voor een beter imago: meer info via de stedelijke website.
7.1.05
Fout signaal: Louis Major krijgt nog maar eens gelijk!
Zwangerschapsverlof van 15 weken? Flauwekul want de socialistische minister Freya Van den Bossche heeft genoeg aan 9 weken... Een fout signaal, dunkt me, nu het huidig systeem van sociale zekerheid ter discussie staat. Levenskwaliteit, onthaasting, nooit van gehoord... Van een uitgesproken liberaal als Patricia Ceyssens had je zo iets kunnen verwachten: net bevallen zou die al dadelijk achter haar computer kruipen om het land verder te besturen en duidelijk te maken dat kinderen niet hinderen als je carrière wil maken. Van een socialiste zou je integendeel kunnen verwachten dat ze minstens een signaal geeft dat de sociale verworvenheden dienen gerespecteerd te worden, zonder dat je carrière in het gedrang hoeft te komen. Het is haar vrije keuze, maar het merendeel van haar achterban heeft als loontrekkende niet die vrije keuze, want hun bazen zullen het voorbeeld van deze telg van de socialistische voorhoede wel aangrijpen om te beknibbelen. Haar keuze, al dan niet bewust, past perfect in de individualistische tijdsgeest, maar socialisme staat toch voor solidariteit en daarmee samenhangend levenskwaliteit? Neen, eerder geeft ze de voormalige socialistische vakbondsleider Louis Major gelijk: “Wijven moeten niet zoveel complimenten maken”.
4.1.05
loyauteit
...De snel vervliegende keuzen van het electoraat zijn volgens Marijnissen (Nederlandse SP) bij uitstek voorbeelden van de hedendaagse zapcultuur. ,,Zappen wil zeggen: geen loyaliteit. Dat is hetzelfde als met jobhoppen. Mensen zijn heel egocentrisch geworden de afgelopen twintig jaar. Zonder offers geen solidariteit. Een offer breng je in het besef dat je pas over lange tijd zelf degene kunt zijn die iets nodig heeft. Die notie is verdrongen door de hedonistische cultuur.’’...
ofte gelezen in TROUW (4/01/05) wat ik zelf aanvoel.
ofte gelezen in TROUW (4/01/05) wat ik zelf aanvoel.
Abonneren op:
Posts (Atom)
