10.9.06

David Grossman: even stilstaan.

Wij, onze familie, hebben deze oorlog al verloren' volgens de Israëlische schrijver David Grossman over de dood van zijn zoon Uri, die als soldaat sneuvelde tijdens het jongste conflict in het Midden-Oosten, in Libération, 17 augustus 2006



...
Toen ik je las moest ik eraan denken dat ik ooit van plan was geweest om mijn zoon een privé-taal te leren, om hem opzettelijk van de sprekende wereld te isoleren en vanaf zijn geboorte tegen hem te liegen, zodat hij uitsluitend die taal zou geloven die ik hem gaf. En het moest een barmhartige taal zijn. Ik bedoel, ik zou hand in hand met hem lopen en alles wat hij zag een naam geven die hem zou behoeden voor verdriet. Dat hij bijvoorbeeld geen notie zou hebben dat er zoiets bestaat als oorlog, of dat mensen elkaar afmaken, of dat dat rode spul bloed is. Een wat banaal idee, weet ik wel, maar...
uit "Jij bent mijn mes" van David Grossman 1998, ISBN 90 414 0825 8


4.9.06

Een paar vraagjes voor het jaarlijks examen.



Een paar vraagjes voor het jaarlijks examen


Wat is explosiever

De eenzame stedeling

Of

Het eenzaam achtergelaten bompakket

Ergens op een kruispunt?


Het geheugen een boom,

Weelderige takken overladen met vruchten

Maar waar de wortels?


Hier vloeit de ademvuile stroom

Waar is de zee

Waar z’n inspiratiebron?


Het lichaam gaat gebukt onder de geest

Of heeft de ervaring van het lichaam de geest belast?


Bouwend aan welk gelatenpaleis

Moet dit gelaat verworden tot een muur?

En om welk gezicht te redden

Moet dit gezicht verworden tot een martelaar?

Welk gelaat? Wat gezicht?


Hoeveel gezichten

Passen er in één gelaat?


Rajendra Bhandari

Uit het Engels vertaald door Mathias Rutger